Ik ben moe-der!

Ik ben niet moe.
Ik ben moe-der.

Dat soort moe dat niet weggaat met een nacht goed slapen.
Moe van altijd aanstaan.. van plannen, regelen en werkelijk ALLES onthouden. Van luisteren terwijl iemand MAAAAAM roept alsof de tent afbreekt (oke die kans is vrij reëel)

En nee.. ik weet het ook niet altijd. Ik vergeet ook dingen, ik word ook kortaf en ik heb ook dagen dat ik denk: hoe kan het dat ik zó veel geef en tóch leeg ben en er geen reet aan vind?

Soms sta ik ’s ochtends al 1-0 achter. Niet omdat de dag zo mega heftig begint, maar omdat mijn hoofd al drie stappen vooruit loopt: lunches, appjes, werk, gymtassen, emoties van anderen en ergens daar tussenin… ik.

Wat niemand je echt vertelt in het ouderschap: het zijn niet de grote drama’s die je slopen maar het zijn juist de duizend kleine dingen tussendoor.

Altijd maar doorgaan, altijd maar “kan wel even”, altijd maar sterk en dan voel je je schuldig als je even rust wilt.. even tijd voor jezelf.

Alsof je iets afpakt van je kinderen, alsof je een slechte moeder bent; alsof je faalt.

Kleine dingen die soms wél helpen (tussen de bende door):
• Niet alles meteen oplossen. Sommige dingen mogen blijven liggen.
• Eén moment per dag waarin niemand iets van je nodig heeft. Al is het 5 minuten.
• Stoppen met jezelf toespreken alsof je een project bent dat beter moet.

Je hoeft het niet allemaal te snappen, je hoeft het niet perfect te doen en je hoeft zelfs niet meteen iets te veranderen.

Maar als je merkt dat deze ‘‘fase’’ wel een erg lange fase is.. dan lijkt het meer op een patroon en dan mag je jezelf echt serieus gaan nemen.

Niet omdat je het niet aankunt dat hele moeder zijn.. maar omdat je het altijd al aan het dragen bent.

En ja, ik ben ook gewoon moe-der met al mijn gebreken.. maar ik heb wel geleerd dat het niet altijd zwaar hoeft te voelen en de rotdagen ook oké zijn.
Het leven is geen ponykamp lieverd.